Stompie opstandig

Stompie was een beetje opstandig vannacht. De zwachtel zat kennelijk toch iets te strak. Nadat die er af was gehaald nog lang last gehad. Hele nacht Radio 1 geluisterd. Mooie programma's zeg! Stompie is nu weer rustig.

Zaalarts is geweest. We richten ons op donderdag naar huis! 
Later vandaag komt de revalidatie arts om het een en ander te bespreken over de periode die aanbreekt als Stompie klaar is voor de revalidatie.

Goed nieuws!

De wond van mijn amputatie hecht goed, ik kan er zo mee douchen!

Morgen een gesprek met de revalidatie-arts en wat de chirurg betreft kan ik deze week naar huis om daar te wachten op mijn revalidatie, die kan beginnen na een paar weken zwachtelen van Stompie zodat ie lekker in de prothese past.

Heerlijk gevoel!

Volgend puntje

Volgende puntje bereikt. Ik ben uit bed. Zit in een rolstoel. Stompie ligt op een plankje.

Een dag later

Lekker geslapen van 21:00 tot 8:00. Paar keer wakker geweest, onder andere omdat er een nieuwe patiënt werd binnen gebracht om 6:00. Die ligt nu te ronken naast me. Geen pijn of last gehad. Moet als ik mij beweeg eerst de boel even strekken. Vandaag met de fysio tweede poging doen om in rolstoel te klimmen gisteren stootte ik me met mijn wond aan het bed. Die voelde ik even tot in mijn kiezen. Verder moet vandaag totaal een uur op mijn buik liggen. Het is lastig omdat het gewicht van mijn onderbeen er niet meer is. En als ik de spieren in mijn bovenbeen niet op tijd gebruik zwabbert dat bovenbeen alle kanten op.
Dat is m even voor nu. Fijne dag!

Even een kort bericht

De operatie is goed verlopen, de na-pijn is pittig maar door stevige pijnstillers nu wel te doen. Fysio is ook begonnen. Werkt ook pijnverminderend. Val af en toe in slaap.

Veel reacties

Wat enorm fijn om alle wensen en aanmoedigingen te lezen, hier op Facebook en via mail en sms. Redelijk massaal. Dat doet niet alleen mij goed, maar ook Cecil en mijn familie. Dank jullie wel.

Goed, vandaag is het dan zover. Bijna een week nadat ik hoorde dat mijn onderbeen niet meer te redden is. Die week kwam goed uit want alle ontstekingen zijn nu weg, wat de kans op een goed herstel bevordert. Bovendien ben ik aangesterkt, topfit eigenlijk, na het bedwingen van de koortsen longontsteking die ik bijna 3 weken geleden mee nam toen ik in het ziekenhuis werd opgenomen.

Rond 13:30 word ik geopereerd. Beetje afhankelijk van hoe de operaties voor mij verlopen. Het duurt ongeveer 45 minuten. Vond het een beetje tegen vallen qua tijd. Had het langer verwacht. Maar zoals de chirurg antwoordde toen ik daar wat over vroeg: 'in de tijd van Napoleon duurde het 30 seconde, maar ging er wel heel veel mis. Het is een relatief eenvoudige ingreep'. Humor, tegelijkertijd geruststellend, een arts die aanvoelt dat ik dit soort teksten kan hebben, daar heb ik wat aan.

In de serie heftige berichten

De afgelopen jaren heb ik problemen gehad met mijn rechter voet. Een poosje terug was een weer een probleempje en dat is ernstig uit de hand gelopen. Ik sla de medische en vleeslijke details even over en hou het er even bij de mededeling dat morgen mijn rechter onderbeen wordt geamputeerd.

Het is iets wat er aan zat te komen en waar Cecil en ik altijd rekening mee hebben gehouden. Voor mij is het eerder een fijne start van de rest van mijn leven dan dat ik lijd onder het idee dat er een stuk van mijn been af gaat. Leven met een ziek been en alle onzekerheden over het verloop in  de komende jaren is niet prettig.

Ik sta liever in het leven als een vitale enigszins gehandicapte. En de kans dat ik mij leven kan oppakken op redelijke termijn is groot. De ingrepen die de afgelopen weken in het ziekenhuis hebben plaatsgevonden hebben mij al enorm veel energie gegeven. Dat geeft de burger moed voor de periode die komen gaat.

Hoe lang het een en ander gaat duren hangt vooral af van de genezing van de wond van de amputatie. Als die genezen is moet het vocht eruit en daarna volgt revalidatie en wennen aan de prothese. Maar na genezing en vochtafdrijving ben ik op krukken wel al mobiel.

Ik voel mij sterk en ben klaar voor deze nieuwe fase in mijn leven. Cecil is dat ook. Verder wordt ik gesterkt door de aandacht en liefde van veel mensen om mij heen en de hulp die Cecil krijgt bij het verzorgen van onze 10 puppy's. Of ik vrijdag nog zo gezellig ben al nu is even afwachten. Ik ga er van uit dat het mentaal trek en fysiek sterk genoeg ben om zo spoedig mogelijk mijn leven, samen met Cecil en jullie weer op te pakken.

De Kersenboom

Afgelopen zaterdag waren we in een tuincentrum. Er moest een frambozenstruik komen. Een huis of drie geleden hadden wij een kersenboom in de tuin. We hadden ‘m als een klein stengeltje geplant, ergens achterin de tuin, eigenlijk alleen omdat er nergens meer plaats was. En omdat we ‘m niet wilden weggooien. Daar stond ‘ie dan: een beetje verscholen achter de parasolvormige treuriep, waaronder een romantische tweezitter stond.

Nieuwjaarswens

Ja, van hetzelfde...

Geen verkiezingswinkel op het Belfort!

De verkiezingen komen er aan. De griffie is al een poosje bezig die voor te bereiden. Zo komt er een site met alle partijen en kandidaten, kunt u stellingen invullen bij 2 kieswijzers en meer van die dingen. Ook zijn er campagnes geweest om je als kandidaatsraadslid te melden en partijen konden een cursus doen om de juiste kandidaten op de lijst zetten. Het een en ander geschiedt in het kader van de opkomstbevordering: meer Almeerders dan de vorige keer moeten stemmen.

Ik heb niks te zeuren

Ik heb wat te zeuren. Een lullig wondje op mijn teen houdt me al vele weken van de straat. Vrij letterlijk, want ik ben niet mobiel. Het wondje groeit langzaam dicht en tot ie dicht is mag er geen druk op komen. In de praktijk  betekent dit zoveel mogelijk met het been horizontaal en beperkt lopen met krukken  op een soort halve klomp en niet mogen autorijden.  Vooral dat laatste vind ik vervelend want als ik ergens heen wil ben ik afhankelijk van anderen. En dat ben ik niet gewend, ik wil er ook niet aan wennen.

Gordijnen dicht

Ik lag even ogen dicht op de bank. Het bewustzijn was bijna weg toen ik merkte dat het ineens erg koud was in huis. IJskoud puntje van mijn neus, koude handen. Stoer als ik ben dacht ik even dat ik deze temp wel trok. En ik had geen zin om een dekentje over me heen te trekken, en al helemaal niet om even daarvoor een dekentje te halen. Maar toen mijn benen koud werden kon ik die luie stoerheid niet meer volhouden. Ik vroeg me af waar die kou ineens vandaan kwam. Dat bleek uit de serre te komen.

Zo saai als een papegaai

Normaal gesproken kan ik me uitstekend vervelen. Als ik een drukke week heb gehad kan ik gerust een uurtje of wat voor het raam staan en naar buiten staren. In de zomer zit ik soms uren op een  plek in de stad niets meer te doen dan een beetje mensen kijken. Heel soms maak ik tussendoor een  foto. Eigenlijk ben ik aan het vissen zonder hengel. En water is ook niet nodig. Het is niet zo dat ik helemaal niets doe. Mijn hoofd werkt door.

In het voetspoor van Balkenende

“Wat heb jij nou weer?”, was een veel gestelde vraag toen ik na een week of wat weer eens langskwam op de politieke markt. Op krukken, want lopen en autorijden zijn me uitdrukkelijk ontraden. Ik was met blote voeten in de rail van de schuifdeur gestapt. De rail speelde voor flessenopener, mijn grote teen speelde voor flesje. Auw!

Ja ja ja

Met dank voor de belangstelling. Ja ja ja ik ben al lang weer uit het ziekenhuis. Al 2 weken. Nu verder thuis aan herstel werken. Duurt nog week of 3. Zal snel weer een stukje schrijven. Goed?

Even Offline

Lieve en beste lezer,

Ik ben even offline. Ik lig in het ziekenhuis, niets vreselijk ernstigs, maar toch. Tot snel.

Goede Buren Gezocht

Op een woeste  donderdagavond ben ik in een feesttent in het Homeruskwartier in Almere Poort. Ik ben op een bijeenkomst van Goede Buren Gezocht. Klik hier voor de organisatorische details. De regen komt met bakken uit de hemel, het stormt, de tent klappert als een waanzinnige. En ik sta binnen met mijn armen te zwaaien en ik zing mee met de andere aanwezigen. Tja, daar had ik geen rekening mee gehouden toen ik iets in de politiek ging doen.

Bloedbad in Almere

“Schat, ik heb echt een ge-wel-dig idee!”, zegt de Medewerker Stadshart tegen de geliefde die net een tweede kopje koffie inschenkt voor bij het ontbijt. “Ik had je toch verteld van dat pleintje in Almere waar alle gebouwen nu leegstaan…”. De lichaamstaal van de geliefde straalt een ongeïnteresseerd geen idee uit.  “Jawel”, probeert de medewerker Stadshart , “dat pleintje waar echt niemand wil komen. Met die waterpartij in het midden waar die kindjes in de winter op schaatsen…” De geliefde plopt de croissants uit de ronde verpakking, want het is zondag. Huismerk, want het is crisis.

Lijn voor stoere mannen

“Ik mis alleen nog een waslijn”, zei ik onlangs tegen mijn vrouw toen we in de tuin keken of de komkommers al voldoende aan te maat waren voor consumptie. ”Ik denk dat we nog even moeten wachten”, peinsde mijn vrouw in de richting van de groente. “Waarop?”, dacht ik met de waslijn als onderwerp nog in mijn hoofd. Een waslijn is niet zomaar wat. Tenminste niet voor mij. Ik wil niet zomaar een lijntje door de tuin.

Dappere Poging Almere Strand(t)

Afgelopen week werd Almere verrast door een groep creatievelingen die bezit nam van het strand in Almere Poort. Architecten, schrijvers en beeldend kunstenaars staken het IJmeer over om hier een tijdelijk kleurrijk dorp (Sausalito) te bouwen van allerlei materiaal. Zo was er een drijvende tuin met een caravan en een huis gebouwd van tassen. De bedoeling was dat ercontact werd gemaakt met de inwoners en anderen om te praten over Kunst en cultuur en over  Almere. Alle ingrediënten waren aanwezig om iets te laten ontstaan wat in deze stad node gemist wordt. Wat er niet was: een vergunning voor dit “evenement”.

Help Willem Almere uit!

Ik zag net Willem Gasman op Omroep Flevoland in het programma “Over Flevoland gesproken”. Willem ken ik als VVD-raadslid in Almere. Hij staat op nummer 22 van de kieslijst van de klassiek liberalen voor de verkiezingen voor de Europese Gemeenschap. Hij had ingeschat dat hij niet bij de eerste 5 op de lijst kon komen en dat een poging om bij de eerste 15 geen zin had wegens een overschot aan ambitieuze dertigers. Willem is best ambitieus, maar geen dertiger meer.

Twitter

Het verzet was van korte duur: ik ben aan de Twitter Kijk vanavond even wat ik er mee kan...

De man met zijn Iets met KL&D

Op weg naar een duurzamer huishouden liepen we de Intratuin binnen. "We moeten een compostton hebben.", had mijn vrouw even eerder op deze koopzondag vanuit de tuin geroepen. Wetend dat we ter ere van ons nieuwe huis veel tegoedbonnen hadden gekregen had ik "Is goed!" terug geroepen.. De tuin wordt binnenkort onder handen genomen en daarop moet een voorbereiding getroffen worden. Al eerder had ik mij verbaasd over wat er uit de tuin tevoorschijn was gekomen aan onkruid en bouwmateriaal. Om van de brokken beton en cement nog maar te zwijgen. Op het recyclestation was het sowieso een drukte van belang, zie dit filmpje . Ik dacht dat het meeste met Koninginnedag wel via de vrijmarkten de deur uit was, maar in onze stad lijkt de berg afval onuitputtelijk.

Getwitter

Afgelopen zaterdag waren er zo’n honderd mensen bij ons over de vloer om met ons het nieuw huis op te warmen en ons tienjarig huwelijk ( ja, ja…) te vieren. Een heuse partytent in de tuin. Een bad met water om de drank koud te houden, wijn, een biertap en voldoende te eten zorgde voor de rest, waar mensen de basis van een gezellig avond en een stuk van de nacht vormden. Die partytent zorgde er overigens wel voor dat de strijd tegen een burgerlijk bestaan nu officieel is verloren, maar dat terzijde…

Hoera, het is een jongen!

"Zullen we even op werkbezoek gaan?" vraag ik in de deuropening van de serre. Op de bank gaat één oog vragend open. "Werrrrkbezoek?" herhaal ik iets uitdrukkelijker. Onze oudste hond begrijpt nu wat er gevraagd wordt en staat ietwat stram, maar luid kwispelend op. Het is zaterdag, lekker weer buiten en mijn vrouw is vandaag met de twee teefjes op pad. We kunnen doen waar we zin in hebben.

Schuurtje met bijpassende schoenen

Ik ben niet modegevoelig. Al jarenlang loop ik in vrijwel het zelfde type kleding: spijkerbroek met T-shirt en bij lagere temperaturen iets hobbezakkerigs daar overheen. Eens in de zoveel tijd doe ik inkopen. En ik vind al snel iets te duur. Ik ben zeker niet krenterig, maar ik vind het gewoon het geld niet waard. En met schoenen heb ik al helemaal niets. Ik weet ook nooit welke kleur ik moet kiezen. Maar binnenkort moet ik nieuwe kopen want deze kunnen echt niet meer. Jammer, want je zitten erg lekker.

Gatver, maar het is wel lente

Als de temperatuur ook maar net over de 12 graden struikelt, als het zonnetje het maar net even langer dan 10 minuten volhoudt, als de hemel blauw is en de wolken niet teveel samentrekken, dan heb ik iedere dag op mijn werk een moment van afschuw. En deze week is het weer fantastisch. Ik kon dus weten dat me op een dag het Grote Ongerief kon overkomen.

Zondagochtend: even lol trappen

Het is zondagmorgen. Ongeveer 08:00 uur. Ik slaap nog half en onze oudste hond prikt met zijn neus in mijn zij. "Hoepel jij eens op je gemakje op", fluister ik 'm toe, met de hoop dat hij dat doet en mijn vrouw ondertussen niet wakker wordt. Hij gaat liggen. Dat reken ik ook goed en ik val tevreden in slaap. Tien minuutjes later staat ie weer naast m'n bed. Prikt weer in m'n zij. "Hij moet vast iets", denk ik. "Hij moet vast iets", zegt mijn vrouw. En ze draait zich weer om. De oude viervoeter kijkt me vrolijk uitnodigend aan.  Ik ga uit bed.

De geslagen hond.

Almere haalde weer eens het landelijke nieuws, deze keer door een groep van rond de 30 leerlingen van Het Buitenhout College die een agent heeft belaagd. Dat gebeurde nadat de agent twee vechtersbazen van puberende leeftijd uit elkaar haalde en ze op school wilde afleveren. Ik volg de berichtgeving in de lokale/regionale media.
In een eerste emotionele reactie op Omroep Flevoland meldde de directeur afgelopen vrijdag dat de school juist bekend staat vanwege het handhaven van normen over fatsoen. Gisteren meldt een woordvoerder van de school dat er al één vechtersbaas van school is gestuurd, namelijk degene die nog vastzit op het politiebureau. Later volgt het bericht dat twee andere leerlingen ook van school zijn gestuurd. Zij hebben de agent geschopt en aan het haar getrokken. Voor dit drietal wordt een andere school gezocht.

Het Oranjegevoel

"Ik moet die oranje leeuw niet", zei ik tegen mijn vrouw. Ze keek me "Huh?" aan. "Die leeuw van ING, ik moet 'm niet. En Ellen moet teruggestuurd woorden naar de planeet Prozac!". Zelden heb ik zo'n antipathie gevoeld bij een reclamecampagne als bij deze. Onze mooie Blauwe Postbank is voltooid verleden tijd. Een mooi Nederlands merk moest onderdeeltje worden van iets groots en belangrijks. Met "nog beter" en "netwerken" en meer van dat soort containergepruttel.

Korte carnavalsgedachte

Vraagje waar ik vandaag mee rondloop: als u de koningin was, zou u dan André van Duin uitnodigen om samen een zelfgemaakt balletje gehakt te prikken..? Ik zou het doen, denk ik.

Zaterdagavondbeleving

Rond half acht in de avond hobbel ik op mijn gemakje de supermarkt in. Mandje is voldoende, want ik haal alleen het avondeten voor vandaag. Ik ben iets later dan gebruikelijk. In gedachte stel ik een maaltijd samen. Varkenshaasje moet kunnen. Met warme geitenkaas en in verse knoflook gebakken champignons op een bedje van rucola. Stokbroodje. Niet te ingewikkeld en lekker.

Beregoed

Zo eens in de zoveel tijd klets ik even met een vriendin (of kennis, ik weet nog niet precies wat onze status is) bij over de toestand in Almere. Mensen en situaties passeren de revue onder het genot van een kopje consumptie en een versnapering. We spreken dan af in de hal van het stadhuis en zoeken dan een passende gelegenheid ergens in het centrum. Onlangs was het weer tijd om bij te praten.

Verschutting

De oudste hond en ik waren zaterdag alleen thuis. Vrouw en de teefjes waren de hele dag aan het trainen. Het was lekker fris weer bij een stralend zonnetje. Tijd voor een lange wandeling door de wijk, dacht ik, toen ik weer eens mijn zaterdagmiddag hangmoment op de bank nog maar net was begonnen. In rustig tempo, dan blijft het leuk voor zowel baas als (tr)ouwe viervoeter. Schoenen aan en riem om en naar buiten.

Gooisch onderonsje

Afgelopen week was ik voor controle bij de oogarts. Ik ga nog steeds naar mijn oude arts in ’t Gooi. In de wachtruimte voornamelijk ouder publiek, veelal van goede komaf. Merendeel dames. Middelbare mantelpakjes begeleiden de oude mantelpakjes, er klinkt een beschaafd geroezemoes. Onderwerpen als het perkje voor de deur en hoe schattig de kleinkinders kabbelen voorbij. Dubbele achternamen worden één voor één binnen geroepen bij de specialist. Meneer De Kat (geen dubbele naam) is voor een keertje ruim te vroeg en gaat het met een bekertje thermoskoffie even rustig bekijken.

Trillend naar het werk

Mijn vrouw en ik permitteren ons af en toe al dan niet zinloze luxe. We zijn niet echte gadgetfreaks, maar zo nu en dan moet er iets gehaald worden. Onlangs kwam mijn vrouw thuis met een massagemat voor op de autostoel. De kosten vielen reuze mee, een aanbieding (uiteraard) bij de Lidl. Voor 25 euro zou ook mijn dagelijkse woon-werkverkeer veranderen in een bloedsomloop stimulerende sensatie met 8 massagestanden en verwarming. Of ik er ook eentje wilde..

Voor mij geen Louis d'Or

Heerlijk eerlijk Heertje is een nieuw televisieprogramma van Raoel Heertje. Daarin gaat hij aan de slag  met alles wat niet echt is bij het maken van televisieprogramma’s. Het programma laat zich moeilijk beschrijven, kijk maar even op de website.  Waar het op neerkomt is dat niemand zichzelf is als waaneer er een camera aangaat. Vanaf dat moment speelt iedereen een rol, desnoods op verzoek. En dan is het al snel een toneelstukje.

Nieuwjaarswens

Ja, jij ook...

All you need is a laptopkussentje

Hè, hè, de kerstdagen zitten er op. Nu nog even oud en nieuw en dan kunnen we weer “gewoon verder”. Verder zonder Goede Voornemens, uiteraard. Met kerst heb ik uitgebreid gekookt voor de familie en verder rustig aan. Heerlijk op de bank gehangen met de honden en voor mij ongebruikelijke televisie gekeken. Van André Rieu tot André van Duin en gisteren verkoos ik De Toppers boven Van Vleuten & Van Muiswinkel. Ik had het na een pittig politiek jaartje even helemaal gehad met diepgang en was toe aan hapklare brokken, blijkbaar.Had ik al verteld dat ik ook nog All You Need Is Love heb gekeken?

Toverlamp

Soms kom ik dingen tegen die ik niet begrijp. Een maandje of wat terug ging mijn wekker kuren vertonen. Een paar keer kan je die smoes gebruiken op je werk maar op een gegeven moment moet er wat gebeuren.  De wekker had ik jaren geleden gekocht. Ik woonde nog in Hilversum, dus het is zeker 13 jaar geleden. Ik haalde 'm bij de Kwantum voor uit mijn hoofd 4,95 gulden en had er geen lange levensverwachting bij.

Droomland: van Plan Duivesteijn naar Plan Almere

In het kader van De Schaalsprong was er afgelopen donderdag in het stadhuis een best bijzondere bijeenkomst van de raad. De raadsleden en fractieassistenten werd gevraagd over hoe zij denken of hopen dat Almere er in 2030 uitziet. Dat gebeurde in groepjes van vijf a zes personen. Het college was er niet bij en het was de bedoeling geen politiek te bedrijven... Er moest dus gefilosofeerd worden. Of zoals ik het graag noem: er moest hardop worden gedroomd.  

Wc-blokjescrisis

Nou, we zitten er in hoor, in ons nieuwe huis. Alles doet, maar nog niet alles is af. Keuken moet nog even betegeld worden, hier een daar wacht nog een peertje op een echte lamp, menig verhuisdoos is niet uitgepakt. En natuurlijk ontbreken de plinten, maar dat is eerder een Hollandse traditie. Al met al was het best een vermoeiende periode. Ook al omdat een verhuizer zich op de ochtend van de verhuizing ziek afmeldde en we alles zelf moesten sjouwen. Even twee dagen sporten...

Hoe ziet nietszeggende nietsheid er uit?

Ik denk ongeveer zo... het nieuwe logo van Almere onder verantwoordelijkheid van Almere Citymarketing...

Lees hier een artikel van Frits Huis over dit onderwerp op de website van Leefbaar Almere.

Draadjesvlees. Of: verbouwen is lekker

Mijn vrouw ligt vandaag met een collega op de vloer van ons nieuwe huis. Om een tegelvloertje te leggen, wel te verstaan. Wij hebben een omgekeerd rollenpatroon: mijn vrouw is van de techniek en ik ben van boodschappen en koken. Bij deze verbouwing is mijn vrouw de opzichter van de bouw en ik doe de afdelingen aan –en afvoer. Tevens ben ik van de catering.

Almere Buiten: patatje Oorlog

Een huis verbouwen staat gelijk aan zondag je eten halen bij de snackbar. Dus toen we zondag einde middag enigszins moe, maar tevreden de deur van ons nieuwe huis achter ons dicht trokken reed ik via het centrum van Almere Buiten naar huis. Bij de snackbar van keuze aangekomen was de deur op slot en dat terwijl er toch mensen binnen waren. Ik tikte op het raam en de deur werd open gemaakt.

Oma wil geen papagaai

Het afgelopen weekend waren mijn vrouw en ik in een outlet ergens bij Utrecht. Even voor weinig een design radiator gehaald en een afzuigkap. Ik loop als een kip zonder kop door de hal en mijn vrouw struint -in haar rol van opzichter van de verbouwing van ons nieuwe huis- tussen de aanbiedingen. "Ga jij maar vast een karretje halen", vraagt ze me zo liefdevol mogelijk. Ik begrijp het al: ik loop in de weg...

Ich bin ein Almeerder

Het is met Almere net als met Duitsland (of liever nog: Duitsers). Ik was bij Stadsomroep Almere om iets te vertellen over iets waar ik mee bezig ben. Of zoals ik dat altijd zeg: ik ga een dappere poging doen iets kort te vertellen. Altijd lastig want ik heb nog teveel woorden nodig en dit onderwerp (mandeligheid) zit al zo lastig in elkaar... Afijn: keurig te vroeg aanwezig en een beetje geklets met het dienstdoende redactielid. Ik ken de sfeer van de lokale omroep nog goed uit het verleden, toen ik daar actief was.  Medewerkers druppelen binnen, de koffiemachine - in dit geval een hele mooie met allerlei soorten koffie - doet 't niet en de koelkast is leeg.

Appelgebak van Chipriani

“Doet u mij maar een koffie met appelgebak, lekker” Ik schiet in de lach. Het is half twaalf. Ik zit met mijn maatje Mostapha op het terras van Chipriani op het Belfort in het Stadshart. We kletsen wat over politiek en intergratie. Bij ons aan tafel zat al een jongeman en een bekende van hem schuift aan en wil dus koffie met appelgebak. Vreemd? Wel een beetje, want het is half twaalf… ’s avonds.

Geen Stadsconferentie?

Soms lees je bijna over een artikel heen. Dat had ik toen ik in de Almere Vandaag een mededeling van het college opgetekend zag in het artikel “Geen stadsconferentie in Almere ”. Leest u het hier even en dan gaan we hier verder...

U bent er weer. De burgemeester heeft in haar nieuwjaarsspeech aangekondigd dat we (gemeentebestuur) in gesprek gaan met de inwoners van onze stad over de Schaalsprong. Maar omdat er al gesprekken zijn geweest over de A6 (uitstekende bijeenkomst overigens waar bewoners Adri Duivesteijn duidelijk maakten dat er geen op- of afrit door een wijk in Haven mag lopen) en omdat de NS ook nog wel een bijeenkomst zal gaan houden, misschien, blijkt nu… nogmaals: “blijkt nu” dat een stadsconferentie overbodig is.

Ik bouw mee aan een lelijk Almere

Ik bouw mee aan een lelijk Almere

De komende jaren komen er per jaar ongeveer 1000 huizen die gebouwd worden in Particulier Opdrachtgeverschap (PO). Je kan een kavel kopen in de kavelwinkel in het stadhuis en dan kan je aan de slag op jouw stukje land. Je kan dat doen in een rijtje, aan een gracht vrijstaand of twee onder één kap. En in Almere kan het echt in iedere prijsklasse. Oh, ik vergeet bijna dat je ook je eigen winkel kan bouwen. Mijn troetelkindje, waarover binnen een paar weken meer... Het is de bedoeling dat de gemeente zich zo weinig mogelijk bemoeit met wat je op jouw kavel neerzet. Er is wel een aantal restricties, per gebied verschillend, maar voor het overige mag je je gang gaan. Kleur, materiaal, stijl, je doet maar. Dat wordt natuurlijk een enorme bende! En dat vind ik nou leuk.

Wat mag je van politici verwachten?

Wat mag je van politici verwachten, dacht ik na een walgelijk politiek correcte vertoning vorige week  donderdag in het stadhuis, tijdens de Politieke Markt waar het thema radicaliserende jongeren werd besproken. Ik wil niets af doen aan de intenties van Mardjan Seighali, raadslid voor de PvdA. Met haar achtergrond kan ik niets anders bedenken dan dat ze dit onderwerp heeft geagendeerd met alleen goede bedoelingen.

Tussenstand

In een eerder artikel schreef ik over mijn postuur en mijn intentie daar wat aan te verbeteren. Er moest gesport worden en gezonder gegeten natuurlijk. En ik beloofde vandaag met een tussenstand te komen. Belofte maakt schuld. Er is eigenlijk niets veranderd sinds 4 juli. Het (over)gewicht nog even erg, omvang nagenoeg hetzelfde gebleven...

Tunnelvisie

En weer is de tunnel langs het Naardermeer naar de A9 in het nieuws. Een bouwbedrijf kondigt in een krant aan dat ze wel een tunnel kan bouwen en daar gaat het circus weer. Deze keer het CDA. De Tweede-Kamerfractie van deze partij wenst een onderzoek naar de haalbaarheid.

Inleiding tot de Marokkaanse keuken

Een maandje of twee geleden kocht ik op De Kemphaan een echte Marokkaanse Tajine. Ik wist niet wat ik precies kocht, maar ik vond ‘m mooi. Leuk voor een kleine salade eronder of zo, dacht ik. En ik heb een soort aardewerktik. Ik liep er nog wat rond met mijn saladeschaal in het mandje toen Zoef mij aansprak over de te plegen aankoop. Zoef heet natuurlijk geen Zoef, maar ik ken zijn echte naam niet. Het  is een hele aardige medewerker uit een land hier (ver?) vandaan, die zijn klanten gedreven helpt.

De billen van Katja (en die van mij)

Als je iets doet in de politiek, dan ben je iemand, toch? En dan moet jouw boodschap gehoord worden! Nou hobbel ik een jaartje of drie mee en heb het geschopt tot fractieassistent van Leefbaar Almere. Maar de realiteit dwingt mij te zeggen dat mijn bijdrage op wereldschaal nihil is en ook op landelijk niveau onopgemerkt zal blijven. Op lokaal niveau moet ik stevig tekeer voor een bescheiden resultaat. En thuis heb ik niets te vertellen. Afgerond ben ik dus niemand in het bijzonder en toch heb ik een eigen website. Maar wie kijkt daar nou naar...?

Esperanto voor politici

Vorige week waren “we” weer even een dagje in het nieuws. In de komende 3 jaar krijgen de  ambtenaren van onze stad een cursus begrijpelijk brievenschrijven. In dezelfde week was ook Esperanto in het nieuws. Er was ergens een Universala Kongreso. Esperanto is geen taal die in een land of streek gesproken wordt, het is een bedachte taal. Het betekent “Hij die hoopt”. Als iedereen het zou spreken zouden er minder conflicten zijn, is de gedachte. Een mooi streven. Ik spreek het zelf niet, maar het is goed te volgen.

Zwarte handen hebben geen groene vingers

Vorige week bleek dat in de plantenbak aan de straatkant van ons huis het leven voorbij was. De planten (geen idee welk type) stonden dor en uitgeblust te wezen. Op een bepaalde manier vind ik het niet eens lelijk. Een mooi stukje vergane glorie. Een dappere maar verloren strijd van plant in de natuur. Maar volgens mijn moeder zou voor mijn vrouw leuk zijn dat zij bij terugkomt uit Amerika tegen een gevulde bak met levend materiaal zou aankijken. En dus liep ik vanmorgen met mijn betreurenswaardige Groene IQ tussen het perkbloemetjesgeweld van Ranzijn in Almere-Buiten.

Het geduld van draadjesvlees

Het huis stond de laatste dagen volledig op zijn kop na een eerste inpakronde. Aanvankelijk was het tempo hoog. Boeken in een doos, servies waar je niks mee doet, uitgestalde prularia: het was snel ingepakt. Maar daarna komen de keuzes: ga ik dit nog gebruiken de komende 3 maanden en wat moet bij elkaar ingepakt worden. "Verhuizen, ik doe het hierna nooit meer", zeg ik de hele week al tegen mezelf. En dan komen mijn ouders ook nog eten!

De ene doos is de andere niet

Zo langzamerhand komt onze verhuizing in zicht. In oktober verhuizen wij van ons huis in een keurige, ietwat saaie wijk naar een behoorlijk levendige. Ik had het idee opgevat om alvast wat dingen die er niet dagelijks toe doen in te pakken. Vorige week van een collega  12 grote verhuisdozen geleend, maar dat lijkt nog niet eens de start van het begin. Ze zitten al vol en je ziet er niets van in huis. En tijdens een tour d’inspiration (kijken, niet kopen) liep ik met die gedachte door de grote Praxis in Almere Stad.

De Nadal van Almere Buiten

Mijn vrouw is met haar ouders op vakantie naar Amerika en ik had dus nog een cadeautje voor mezelf tegoed, vond ik. De telefoons, ooit een fan-tas-ti-sche aanbieding vallen steeds vaker uit dus die moesten nu maar eens vervangen worden. Ik begreep die telefoons ook niet, dat had waarschijnlijk iets met de Koreaanse modus te maken, maar kom daar maar eens uit. Een nieuwe set telefoons, nuttig en niet te duur, dat leek me een aardig cadeau.

't College van B&W: leuker kunnen we het niet maken

Ik weet niet of het u wel eens is opgevallen, maar als de belastingdienst u iets pijnlijks te melden heeft ploft de blauwe enveloppe vaak  op zaterdag op de mat. U kunt de boodschap dan even tot u nemen, even het verpeste weekend uitrazen om vervolgens op maandag enigszins bedaard uw telefoontje te plegen richting de dienstdoende belastingambtenaar. Als het om politiek gevoelige onderwerpen gaat handelt ons college van burgemeester en wethouders precies zo.

Keiharde cijfers liegen niet

In een eerder artikeltje had ik het er over dat ik zo schrok van mijn beeld op televisie. Nou vind ik dik zijn helemaal geen punt, maar ik had er een ongezond overkomen bij en dat moet niet. Bovendien wil ons kabinet dat we gezond doen en dan kan ik niet achterblijven. Twee problemen: ik eet graag en kook lekker en ik ben blessuregevoelig. Dat laatste is geen smoes, maar het eerste is geen goede reden.

Vakantie voor een man alleen

De vakantie is begonnen. Vrouwlief is vanochtend met haar ouders richting Amerika vertrokken voor familiebezoek en ik ben 16 dagen man alleen met kinderen. De kinderen zijn in dit geval onze drie honden. Ik besloot om de eerste dag even alle klusjes weg te werken, zodat ook ik daarna van vakantie kan spreken. En nadat de taxi om 6:15 richting Schiphol reed voegde ik het daad bij het woord: eerst koffie!

Roken is goed voor de democratie

Wie mijn artikeltjes en columns vaker heeft gelezen weet dat ik een stiekeme fan ben van Lea Bouwmeester, ons (in de zin van Almeers) kamerlid voor de PvdA. Iedere keer als ik haar hoor of zie in de media heeft ze mijn aandacht. Zo ook vanochtend in de auto op weg naar Amsterdam. Op Radio 1 in een item naar aanleiding van het rookverbod in de horeca. En er is wat positiefs te melden over Lea: ze  is gestopt met roken. “Sinds gisteren zeker”, dacht ik hardop. “Sinds vorige week”, voegde ze er aan toe op haar bekende stralende wijze. Bijna goed geraden dus...

Don't fuck with Almere, Planet Ouwe-huruh!

Vorige week kwam een motie over de Almere Principles.nog even voorbij. Geestelijk had ik dit onderwerp wegens gebrek aan uitwerking (zie dit artikel) al gewist uit mijn geheugen. Afijn: de motie stelde vast dat onze principes leidend en richtinggevend moeten zijn in de onderhandelingen over het Integrale Afsprakenkader (IAK), zeg maar het afsprakenlijstje met de regering op basis waarvan de Schaalsprong (verdubbelen van het aantal inwoners) vormgegeven wordt via de structuurvisie 2030+. Bent u er nog?

Geen inspiratie... best even lekker

Het wordt een kortere column deze keer ben ik bang. Ik heb het eigenlijk altijd als de vakantie in aantocht is: geen inspiratie. Het hele jaar door zit je in een ritme, tegenwoordig flow, en ik kan op een één of andere manier niet van het ene moment op het andere plots stoppen. En dus bouw ik automatisch af. Dat doe ik niet bewust, het overkomt me en ik laat het gewoon gebeuren. De wereld draait gewoon een rondje en ik draai even niet mee...

Even tussendoor: lokale politiek

Mooie uiting van Lokale, ietwat dorpse, politiek, samengevat in 1 zin, ongeveer alsvolgt uitgesproken door Cocky Kuipers (D66) gisteren bij de behandelingen van de perspertievennota:

"Het gaat best goed met de buurthuizen, de Klaverjassers zijn weer terug!"

Verhuisritueel

Vanochtend vond de makelaar dat hij mijn vrouw uit bed moest bellen. Hij moest een rode sticker met “verkocht” plakken over het bord “Te koop” dat aan ons huis hangt. Het vriendelijke verzoek was of dat nu uitkwam. Nou ken ik mijn vrouw in wakker wordende staat al een jaar of negentien. We mopperen elkaar altijd een goedemorgen toe, waarna er een “ja, ja, jaa-haah” van de ander volgt na een niet te vriendelijk verzoek tot het bereiden van koffie. Zo gaat het al jaren en wij zijn er gelukkig getrouwd mee.

Er loopt een dikke man door beeld

“Moet dat nou echt?”, vraag ik aan de verslaggeefster. “Ja, we hebben beeld nodig om een introductietekst overheen te leggen”, antwoordt ze beslist. En dus hobbel ik richting een steegje om daarna weer richting de camera terug  te lopen. “Ik vind dit helemaal niets”, roep ik nog, maar het hoort er bij hoor ik. Leuk hoor media-aandacht voor een onderwerp, maar ik geloof niet dat ik er goed in ben. Die interviews, het gaat me in ieder geval niet makkelijk af.

Cinescope: uit de mond gespaard

In de vorige raadsperiode deed het CDA een voorstel om het parkeren van de auto in de avonduren gratis te maken. Dat lag politiek gevoelig bij de coalitiepartijen, waaronder mijn eigen partij Leefbaar Almere. In de maanden voorafgaand waren we bezig geweest om met een voorstel te komen over betaald parkeren en dat was met hangen en wurgen gelukt. Je raadt het al: het CDA zat toen in de oppositie en het leek er op dat ze ons in een nare klem had zitten. In mijn beleving was dat ook het enig doel.

Zorgen om de bestaande stad

Ieder twee weken wordt er op de politieke markt een deel van de gang van zaken rondom de verdubbeling van onze stad gepresenteerd. Stukje bij beetje wordt duidelijk waar keuze gemaakt moeten worden. Nog niet duidelijk is waaruit precies gekozen kan worden. Alle onderdelen waaruit de groei bestaat zitten aan elkaar vast, het zijn communicerende vaten. Doe je hier dit, dan heeft het gevolgen voor daar.

Teveel eer

Ik weet dat ik me behoorlijk inspan voor de Goede Zaak, maar dit is teveel eer... en echt heilig, tja...

Bovendien heb ik liever dat pleintje in het Homeruskwartier.

Gelezen op architectenweb.nl

De Almere Principes zelf niet zo duurzaam

Nou, dat waren ze dan, de Almere Principes.  

De bespreking van de Almere Principes, afgelopen donderdag op de Politieke Markt,  is niets meer gebleken dan het spelen met woordjes, zeuren over kaders en begrippen. Geen enkel moment de intentie gehoord dat we het aan durven pittige afspraken te maken. Het  filosofisch werkje is er nu. Iedere stad zou dit kunnen ondertekenen. Inhoudelijk heeft het hetzelfde opendeurengehalte als het economisch actieplan van wethouder Martine Visser of een broedsel van de vrienden van Almere Citymarketing.

Vriendendienst

Leefbaar Almere heeft een initiatiefvoorstel ingediend om 2 klokkenluiders te huisvesten in Almere en voor hen een passende baan te regelen. Er zou landelijk een oplossing moeten komen voor klokkenluiders, maar dat wil niet lukken. En dan kan je als lokale overheid je verantwoordelijkheid nemen. Voor mij is het klip en klaar dat Ad Bos juist in Almere zijn leven moet kunnen doorstarten.

Lekker zwemmen zonder slip

Zaterdag vroeg in de middag. Mijn vrouw is vandaag elders, dus ideale dag om wat politiekerigs te doen. Donderdag de perspectievennota gekregen van het college. Die ligt halfopen op de koffietafel. Gisteren is -zoals iedere vrijdag- de agenda voor de komende Politieke Markt in de bus geploft. Ligt er naast. Even gekeken waar ik waarschijnlijk naar toe moet. Volgende week weliswaar geen politieke markt, maar dan kan ik me vast een beetje inlezen.

Nogmaals: Ad Bos moet Almeerder worden.

Vandaag weer bij Zembla: de klokkenluiders. Reden om nog een keertje een artikel te plaatsen dat ik op 22 oktober 2007 schreef voor de website van Leefbaar Almere.

Een paar weken geleden was Ad Bos op de televisie. Wie? Ad Bos (http://nl.wikipedia.org/wiki/Ad_Bos), de "klokkenluider van de bouwfraude". Hij woont nu in alles wat hij nog bezit: een camper, die hij bij de gratie van een aardige boer naast een boerderij mag neerzetten. De man bezit verder niets meer, behalve schulden. Nederland gaat niet goed om met klokkenluiders, vind ik. Waar deze Ad Bos best een held genoemd kan worden, wordt hij politiek correct keurig genegeerd. Hij bezit niks en krijgt nergens werk.

Podiumangst

Het verrijdbaar podium op de Grote Markt gaat verdwijnen. En daarmee ook de traditie van Leefbaar Almere om ieder jaar een motie bij de perspectievennota in te dienen. Een ding dat het hele jaar niets staat te doen is niet echt nodig. Bovendien kost het jaarlijks 2 ton om het in beweging te houden. Dat geld kan ook gebruikt worden voor evenementen, ook op andere plaatsen dan de Grote Markt. Zo verspreid je optredens over de stad. Maar dat terzijde.

Almere Principes

Maanden heb ik uitgekeken naar afgelopen dinsdagavond. Er stond een werkdiner met William McDonough in de agenda.  In mailtjes en gesprekken refereerde hiernaar als "Meeting God". En ik dacht dat ik er helemaal uit was. Cradle to Cradle, recycling in de overtreffenSTE trap. Maar dat ben ik dus niet. Om de groei van de stad in goede banen te leiden wordt er gewerkt met de Almere Principes. Een afsprakenlijstje, zoals eerder de Hannover Principles zijn vastgesteld. Maar de principes zijn vager dan ik had gehoopt. Nauwelijks dwingend, heel open en voor politici gemakkelijk te ontlopen...

Marco integreert

Zaterdag ben ik even bij de opening van een sociaal cultureel centrum in Stedenwijk geweest. Ik kom daar bijna nooit dat leverde een 20 minuten durende verdwaalpartij op. Ik vind oudere wijken, voor zover je daarvan kan spreken in Almere, leuk. Interessant is denk ik een beter woord. Veel wijken in Almere zijn zo af, zo klinisch. Het is er, maar het leeft niet.

In memoriam

Vandaag zou hij 60 geworden zijn, ik kan me daar helemaal niks bij voorstellen.
Voor minstens 150 jaar geleefd, te jong gestorven.

Alfred Lagarde 2 april 1948 - 1 januari 1998

http://bigbadal.radio.nl/bigbadal
http://www.veronicastory.nl/story/story/biografie/l/lagarde/

Er moet meer gesport worden

Ben weer een beetje aan het inkakken. Beetje moe. Beetje minder letten op eten. Teveel koffie. Hangen op de bank. Wordt weer zwaarder. Afijn: er moet weer gesport worden, vond ook mijn internist. En zo is een arrangement geregeld om deze oude man in wording weer op te frissen. 

Nieuwe plek of nieuwe zon

“Maar jullie wonen toch fantastisch..?”, vraagt de andere kant van de lijn retorisch . We willen verhuizen. Particulier Opdrachtgeverschap verkend. Maar we hebben nu niet de energie om ons eigen huis te bouwen. Dit huis is echt mooi, past ons perfect, maar het hier is te rustig. Er gebeurt echt helemaal niets. En veel mensen dromen daar van. Maar voor ons is het 30 jaar te vroeg gebleken.

Uitgesmurft

Oei, ik red het net niet. Even op zoek naar een mooie aanbieding. Want het zal me toch niet gebeuren. Ik waggel het centrale pad door langs de bonusaanbiedingen. Met een pakje Honig Mix voor Iets ben ik er al, maar dat gebruik ik nooit bij het koken.

Wordt Ali B. mijn vriend? ***UPDATE 11 maart 2008****

Door die sympathieke actie om AlmereIsMooi op Hyves te starten, ben ik op die netwerksite terecht gekomen en heb daar eens rondgekeken. Populair taalgebruik voert de boventoon en dit is blijkbaar een wijze van moderne gezelligheid. Ik hoor in mijn omgeving nooit iemand over Hyves. Ken het ook niet. Geen  idee verder wat ik er mee moet of ga doen, maar ik vond dat ik gewoon eens met de massa mee moest doen. Niet dat dwarse. Ik was ook al de allerlaatste met een Senseo.

Nu wordt het pas echt leuk

“Is dat dan leuk, po-li-tiek?”, hoor ik bijna altijd als duidelijk is wat ik doe. Ik vind het leuk, ja. En dus stort ik mij met hart en ziel op zaken die mijn stad aangaan. Van Canon van Almere (waar blijft dat ding trouwens?) tot Particulier Opdrachtgeverschap en De Schaalsprong. Wat ik met name met die laatste twee onderwerpen tot nu toe miste is een samenhangende component. Maar die lijkt er nu te komen met de Almere Principes. (kijk voor iets vegelijkbaars naar Hannover Principles.)

Goed onder woorden gebracht

Ik ben niet zo dol op het laten zien van filmpjes op mijn site, maar wil ik dit u niet onthouden. Als uitzondering.
Ik had zelf een zelfde gevoel over dit onderwerp. Kon ik het maar half zo goed onder woorden brengen

{denvideo http://nl.youtube.com/watch?v=BT3j2qCt-Es 125 100 AUTOSTART} 

Liefde en geluk als basis voor politiek

Vanochtend werd ik wakker op de bank. Het laatste wat ik mij herinner is dat ik mijn vrouw beloofde na “Pauw en Witteman” de honden uit te laten. De televisie stond nog aan en ik hoorde een blije mevrouw babbelen over een nieuwe politieke partij. Sommige televisieprogramma’s herken ik aan het type geluid (beroepsdeformatie denk ik) en dit was onmiskenbaar “Goedemorgen Nederland”.

Almere is niet mooi, Almere is lelijk

En gisteren wist ik het zeker: Almere is lelijk! Of nog niet mooi. Om tot die conclusie te komen had ik geen zielig stukje zure grachtengordelvertoning  in de Volkskrant nodig. Dat levert alleen een subsidieverzoek vanuit Almere Citymarketing op om Het Lelijke Beeld van Almere helemaal ongedaan te maken, maar is verder volkomen onbelangrijk.

De revolutie is begonnen!

Nog geen jaar geleden bracht ik namens Leefbaar Almere het idee in om naast Particulier Opdrachtgeverschap voor huizen, het zelfde principe toe te passen op winkels en horeca. Ik zag een straat in Almere Hout voor me met allerlei zelfstandige winkels met ieder een eigen ontworpen gebouw waar de ondernemer ook in woont. Het idee werd enthousiast ontvangen door vrijwel iedereen in politiek Almere.

Gevoel van onveiligheid

Met al die overvallen in Almere de laatste tijd hoor ik veel over het gevoel van onveiligheid. We spreken al snel van “Amerikaanse Toestanden” als er door de politie op vluchtende overvallers wordt geschoten. En aan vuurwapens zijn we gelukkig helemaal  niet gewend.

De waarheid is hard

"Daar word ik helemaal niet vrolijk van”, mompelde ik vanochtend tegen de spiegel. Het spiegelbeeld grijnsde terug. Blauwige wallen maken een opmars richting mijn wenkbrauwen. Alle reden voor een ochtendhumeur. Shitterdeshit, morgen moet ik op de kiek, bedenk ik ineens. Met dit hoofd...

Kraken als vorm van betrokkenheid.

We worden een echte stad, lijkt het. Het fenomeen kraken doet zich nu voor de tweede maal binnen redelijk afzienbare tijd voor. Een vorige poging, in een voormalige doe-het-zelf-winkel, werd afgerond door een knokploegje van extreme origine. Deze keer is er in het centrum een pand gekraakt dat twee jaar leeg staat, zo begrijp ik uit de berichtgevingen. Politie en brandweer zijn langs geweest. Het lijkt een beschaafde kraak te zijn.

Zondag

“Moet ik het doen?, vraag ik aan mijn vrouw. “Nee, dit kan jij niet”, roept ze vanaf de trap die ik moet vasthouden. De leiboompjes lopen een beetje uit en worden geknipt. Ik kijk naar boven en zie mij vrouw tegen een strakblauwe lucht. Lekker weer zeg!

Etnisch winkelen

Een leuke ontwikkeling in de supermarktwereld vind ik de etnische supermarkt in de buurt. Vaak wat kleinschalige winkels met typische producten uit Turkije, Suriname of elders. En uit Polen natuurlijk tegenwoordig. Het assortiment wordt aangevuld met Douwe Egberts en Verkade. De sfeer doet een beetje denken aan de jaren 50 van de vorige eeuw. De beetje rommelige kruidenier op de hoek. Gezellig en vertrouwd.

Meer doen met groen

Almere heeft een probleem, vindt het college. We hebben zoveel groen dat het onderhoud daarvan onbetaalbaar wordt. Bijna per definitie is de oplossing van wethouder Smeeman bebouwing. Er is dan minder groen te onderhouden en de bouwsels leveren weer geld op, is de redenering.

Anonieme drukte

Ik heb het niet zo op onze hoofdstad, ik vind het veel gedoe,  ik ben teveel boer of zo... Maar het werk van mijn vrouw had ons een etentje cadeau gedaan, het was al betaald en een gegeven paard… dus wij naar Pasta e Basta in de Nieuwe Spiegelstraat. In de omgeving veel galeries en antiekwinkeltjes en echte grachten met robuust klotsend  water. Veel fietsers onderweg naar het centrum of weet ik veel. “Anonieme drukte”, noem ik het wel eens.

Gestoord

U spreekt met KPN. U bent Meneer Kat?
-De Kat…
Stoor ik U?
-Wat staat er in uw schermpje?
Overdag niet storen, Meneer Kat… De Kat.
-En hoe laat is het nu?
Half twaalf in de ochtend, Meneer de Kat.
-Is dat een antwoord op uw vraag?
Welke vraag?

Groene Lente

Het lijkt een trend te zijn: de gemeenteraad gaat zich tegen dingen aan bemoeien waar we eigenlijk niet over gaan. Hadden we pas de A6 op het programma. Dankzij een agendaverzoek van VVD en CU ging het gisteren over het Oostvaarderswold. In het kort is dat een aan te leggen strook groen tussen de Oostvaardersplassen en Zeewolde, waardoor er een “robuuste verbinding” richting de Veluwe ontstaat. De edelhert en de grote grazer zijn hier bij gebaad, bijvoorbeeld in tijd van voedselschaarste. Bij de A6 beslist uiteindelijk Rijkswaterstaat, hier de provincie.  Drie medewerkers gaven afgelopen donderdag een presentatie.

A6: leuke baan in Almere gezocht

Maandag 28 januari

5:58    Ik wordt wakker, en ben uitgerust. Dus ik sta op. Kopje koffie op de bank.
6:15   Zet als behang de televisie aan. Omroep Flevoland. In het informatiebalkje zie Ik een filemelding door een ongeluk op de A1
7:00   Met de file in gedachte ga ik vroeger onder de douche

7:17   Kijk op ANWB.nl en zie dat de files zich uitbreiden. A1, A6 en A27 staan stil

7:34   Ik besluit een uur eerder naar mijn werk te gaan  Ik hoor op de radio dat de file op de A6 11 kilometer is. Ik woon helemaal bovenin Almere en besluit via De Buitenring en De Vaart over de Oostvaardersdijk te rijden.
7:49   Bij Pampushavenweg gaat men ineens langzaam rijden. De politie leidt ons om een ongeluk

7:58   Sta stil ter hoogte van de windmolens.

A6: Rambla a direccion La Aqua de Nueva

Of: Rambla richting het Weerwater.

Een poosje terug dacht ik ineens aan de Rambla in Barcelona. Zomaar…plop in mijn gedachte. Ik ben er één keer op geweest. De Rambla is een verblijfsruimte, een strook door de stad, een boulevard. Het is de plaats om te zijn, daar waar het (…) gebeurt. Zien en gezien worden.

De jeugd en de toekomst

Toen ik nog maar iets van tien jaar oud was tekende ik al veel gebouwtjes en hele dorpen. Zo rond die leeftijd was mijn, en dus de hele wereld vrij overzichtelijk. Dus tekende ik een voetbalveld met daar omheen huisjes waar de spelers in woonden en waarvan de daken gebruikt konden worden als tribune. Wat nou “Woon-werkverkeer”?

Pagina 1 van 2